บทเรียนของเซนมาสเตอร์เกี่ยวกับความไม่ถาวรสะท้อนในความมั่งคั่งและการสูญเสีย

ในสำนักเซนที่ตั้งอยู่บนภูเขาแห่งหนึ่ง เซนมาสเตอร์ผู้มีชื่อเสียงใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังโดยมีเพียงชามไม้ใบเดียวสำหรับการยังชีพ ชามนี้ซึ่งมีข่าวลือว่ามีเจ้าของเป็นโบธิธรรม สื่อถึงการไม่ยึดติดกับทรัพย์สินทางวัตถุ มาสเตอร์ผู้มีปัญญาลึกซึ้งและความถ่อมตน ดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากมาย รวมถึงเจ้าที่ดินผู้มั่งคั่ง

เจ้าที่ดินผู้ร่ำรวยซึ่งสนใจในชื่อเสียงของมาสเตอร์ เสนอที่จะสร้างวัดให้เขาเพื่อที่เขาจะได้สอนศิษย์รวมถึงตัวเขาเอง แม้จะมีข้อเสนอที่ใจดีนี้ มาสเตอร์ปฏิเสธ โดยยืนยันว่าเขาชอบชีวิตตามลำพังในภูเขา ปราศจากการยึดติดทางวัตถุ อย่างไรก็ตาม เขายินดีที่จะไปเยี่ยมบ้านของเจ้าที่ดินเพื่อแลกกับเงินบริจาคให้กับคนยากจนแทนการสร้างวัด

ในวันนัดหมาย มาสเตอร์ถูกพาไปยังคฤหาสน์หรูหราของเจ้าที่ดิน ซึ่งเต็มไปด้วยศิลปะและพระพุทธรูปทองคำ ขณะที่เขาเริ่มถ่ายทอดคำสอนเกี่ยวกับความชั่วคราวของชีวิตและความไร้ประโยชน์ของความมั่งคั่ง เสียงจากการก่อสร้างที่กำลังดำเนินอยู่ทำให้การสอนหยุดชะงัก เจ้าที่ดินเสนอให้ย้ายไปยังที่ดินในชนบทที่เงียบสงบเพื่อให้การสอนดำเนินต่อไปได้โดยไม่ถูกรบกวน

ที่ที่ดินในชนบท มาสเตอร์กลับมาสอนต่อ โดยเน้นว่าความมั่งคั่งที่แท้จริงอยู่ที่การปฏิบัติธรรม ซึ่งคงอยู่เหนือความไม่ถาวรของทรัพย์สินทางวัตถุ ทันใดนั้น ข่าวก็เข้ามาว่าคฤหาสน์ในเมืองของเจ้าที่ดินถูกไฟไหม้จากเหตุไฟไหม้โดยบังเอิญ ในตอนแรกเจ้าที่ดินตกใจ แต่เขาก็รีบยอมรับคำสอนของมาสเตอร์ โดยมองว่าไฟไหม้เป็นการเตือนให้ระลึกถึงธรรมชาติที่ชั่วคราวของชีวิต

ความเข้าใจใหม่ของเจ้าที่ดินอยู่ได้ไม่นาน เนื่องจากมาสเตอร์กลับรู้สึกวิตกกังวลเมื่อรู้ว่าเขาทิ้งชามไม้ที่เขารักไว้ในคฤหาสน์ที่กำลังไหม้ การตอบสนองที่ไม่คาดคิดนี้ชี้ให้เห็นถึงการต่อสู้ของมนุษย์กับการยึดติด แม้แต่สำหรับผู้ที่สอนเรื่องการไม่ยึดติด เรื่องราวนี้เป็นการเตือนใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับความท้าทายในการปล่อยวางจากการยึดติดทางวัตถุ